Choroba afektywna dwubiegunowa

Choroba afektywno-dwubiegunowa to zwykle naprzemienne występowanie dwóch przeciwnych stanów: depresji i manii. W przeszłości nazywano ją cyklofrenią, psychozą maniakalno-depresyjną. Kiedy te dwa bieguny doświadczają człowieka w swych ekstremalnych postaciach, jego cierpienie może stać się nie do zniesienia.

Mania

Człowiek czuje się lepiej niż dobrze. Jest pewny, że wszystko jest możliwe do osiągnięcia, nie ma spraw nie zrobienia. Wszystko potrafi załatwić, zawsze ma rację i jest wobec siebie zupełnie bezkrytyczny. Bo zwykle uważa, że jest lepszy od innych. Dużo mówi, jest szczęśliwy. Ma wiele pomysłów. Może mieć urojenia wielkościowe.
W schizofrenii urojenia wielkościowe mają najczęściej charakter absurdalny: ktoś czuje się bogiem albo władcą wszechświata. W manii urojenia są bardziej zbliżone do rzeczywistości: chory uważa, że jest dyrektorem wielkiej korporacji, w której pracuje, i – w jego umyśle – są pewne dowody na to, że tak jest. Ktoś, kto jest tak popularny, znany, mądry i wybitny, może mieć pewność, że interesuje się nim obcy wywiad. Że jest podsłuchiwany, nagrywany, śledzony. Urojenia prześladowcze w manii mogą przypominać te w schizofrenii.
W manii chory nie śpi prawie w ogóle, ale budzi się wypoczęty. Czuje się silny. Otoczeniu trudno za chorym nadążyć, trudno mu dorównać. Bo chory ma nadmiar energii fizycznej i psychicznej.
W manii chory często robi niepotrzebne zakupy, często drogie Na przykład postanawia nagle zmienić meble w domu, choć w ogóle nie jest to konieczne. Chory zwykle nie jest groźny dla otoczenia, ale może swoich bliskich zrujnować finansowo.
W manii zwykle aktywność seksualna wzrasta. Chory uważa, że jest najatrakcyjniejszym kochankiem, a wszyscy inni są gorsi od niego. Może brać udział w orgiach, choć nigdy wcześniej w swym życiu tego nie robił, bo – na przykład – jest to sprzeczne z jego światopoglądem i wartościami moralnymi.
Mania może trwać krótko ale także kilka tygodni albo jeszcze dłużej. Chory w manii do lekarza sam się nie zgłosi.
Choroba afektywna dwubiegunowa różnie się zaczyna. W połowie przypadków najpierw jest mania, w połowie – depresja.

Depresja
Depresja jest przeciwieństwem manii. Chory ma obniżony nastrój, nie odczuwa żadnej radości ani satysfakcji. Czuje się niepotrzebny, gorszy, słabszy. Zawadza ludziom. Ciężko mu się skoncentrować. Mimo zmęczenia trudno mu jest zasnąć, często budzi się w środku nocy pełny niepokoju. Ma przeczucie nadchodzącej katastrofy. Boi się nadchodzącego dnia. Nie śpi, ale trudno mu wstać z łóżka. Jest słaby. Boli go głowa. Sądzi, że nie warto żyć, chce odejść.

Epizody depresyjne w przebiegu choroby afektywnej dwubiegunowej trwają krócej niż w przebiegu jednobiegunowej depresji nawracającej. Nie zawsze przechodzą w manię. Może nastąpić okres remisji, wtedy nie ma objawów choroby. Taki spokój może trwać kilka tygodni, miesięcy, a nawet kilka lat.
W chorobie dwubiegunowej jednak okresy zdrowia są krótsze niż w jednobiegunowej depresji nawracającej. Przychodzi mania albo znowu depresja.

W chorobie dwubiegunowej depresja może przejść w manię nagle. Lub mania w depresję. U niektórych chorych bieguny choroby mogą się zmieniać nawet kilkakrotnie w ciągu dnia. Jeszcze przed chwilą człowiek czuł się szczęśliwy, a już teraz to, co robił w manii, wydaje mu się wielkim grzechem, z którym nie sposób żyć. Każdy stan depresji niesie ze sobą ryzyko popełnienia samobójstwa.

Choroba afektywna dwubiegunowa to choroba przewlekła. Pacjent powinien pozostawać pod stałą i systematyczną opieką lekarza psychiatry.
Podejrzewasz u siebie tę chorobę. Zapisz się na konsultację do lekarza psychiatry. Przyjdź do INZPiRO na konsultację.

Choroba afektywna dwubiegunowa
4 (80%) 2 głosów